قرار نیست دل همه را به‌دست بیاوریم ؛ یادداشتی بر اهمیت اصالت فردی و پذیرش تنوع در جامعه

کارون نیوز _ در زندگی هرکدام از ما لحظه‌هایی هست که تلاش می‌کنیم محبوبِ چشم‌ها و دل‌ها باشیم؛مراقب حرف زدنمان هستیم، حواسمان به رفتارمان جمع است و سعی می‌کنیم در نگاه دیگران همان تصویری باشیم که انتظار دارند.  

اما حقیقت آرام و ساده‌ای وجود دارد که دیر یا زود باید آن را بپذیریم: هیچ‌کس نمی‌تواند پسندِ همه باشد.

آدم‌ها با سلیقه‌ها،خلق‌وخوها و معیارهای متفاوتی زندگی می‌کنند.ممکن است تمام تلاش خودرابه خرج دهیم،رفتارمحترمانه ا ی داشته باشیم وبانیت خوب قدم برداریم اما باز هم کسانی پیدا می‌شوند که نتوانند با ما احساس نزدیکی کنند.این اتفاق نه نشانهٔ کمبودماست ونه دلیل براشتباه بود ن راهی که انتخاب کرده‌ایم؛ تنها یادآوری می‌کند که جهان از انسان‌های متفاوت ساخته شده است.

گاهی ما آن‌قدر درگیر خوشایند دیگران می‌شویم که یادمان می‌رود چرا شروع کردیم و اصلاً برای چه تلاش می‌کنیم. در مسیرِ جلب رضایت، آرام آرام از خودمان فاصله می‌گیریم و شادیِ درونی‌مان را با رضایتِ دیگران تاخت می‌زنیم. همین‌جا نقطه‌ای است که باید مکث کنیم و از خود بپرسیم:آیا واقعاً ارزش داردبرای خوشنودی همه از خودمان دور شویم؟  

پاسخش ساده است؛ اگر در تلاش برای دوست‌داشتنی شدن،خود واقعی‌امان راگم کنیم تصویرمان حتی در آینه هم غریبه خواهد شد.

نگارنده معتقد است آرامش واقعی زمانی شکل می‌گیردکه بفهمیم ارزش مادر رضایت همگانی تعریف نمی‌شود. انسان باید یاد بگیرد خودش باشد؛ همان نسخهٔ واقعی، بی‌تکلف و بی‌ساختگی. اگر قرار باشد برای خوشایند دیگران از خودمان فاصله بگیریم،دیر یا زود تصویر اصلی‌امان در آینه گم می‌شود.

پذیرفتن اینکه همه مارایک‌جور نمی‌بینند

درحقیقت قدمی است به سوی آزادی درونی. آزادی از نگرانی‌های بیهوده،از قضاوت‌های ناعادلانه و از وزن سنگین نگاه‌هایی که قرار نیست هیچ‌وقت راضی شوند.  

درجهانی که تنوع و تفاوت، طبیعی‌ترین ویژگی آن است شایدبهت باشدبه جای تلا ش برای پسندیده شدن،روی بهتر شدن خودمان تمرکز کنیم. کسانی که نگاهشان با ما همراه است، خودشان راهشان را به سمت ما پیدا خواهند کرد.

این یادداشت دعوتی است به آرام‌تر زیستن؛  

دعوتی برای این‌که خودمان را مجبور نکنیم برای همه خوشایند باشیم.  

🖋عبدالحمید گل‌افشان