وقتی بعضی‌ها خود را بالاتر می‌بینند؛ حکایتی از تکبّرهای خاموش جامعه 

عبدالحمید گل افشان : درروزگاری زندگی می‌کنیم که سرعت رقابت و دغدغه‌های بی‌پایان،دلِ بسیاری از آدم‌ها را سخت‌تر از همیشه کرده است.گاهی در همین شلوغی‌هابا افرادی روبه‌رو می‌شویم که چنان درحصار تکبّروخودبزرگ بینی فرو رفته‌اند که حتی ساده‌ترین رفتار انسانی یعنی «جواب سلام دادن» را هم بی‌ارزش می‌دانند.انگار تصور می‌کنند ارزششان با نادیده‌گرفتن دیگران بیشتر می‌شود؛ در حالی که این رفتار قبل از هر چیز، تصویر روشنی از تهی‌دلی و بی‌اعتنایی آن‌ها به روابط انسانی است.

تکبّر همیشه با صدای بلند دیده نمی‌شود؛ گاهی درسکوت عبور می‌کند.درچهره فردی که سلام رامی‌شنوداما سرش رابالا نمی‌آورد.درکسی که فکر می‌کند احترام یک‌طرفه است و دیگران موظفند در برابرش خم شوند.ممکن است در حرف‌هایش مدام خود را مرکز توجه قرار دهد، نظرات دیگران را کم‌اهمیت جلوه دهد، یا حتی با لحن تحکم‌آمیز و نیش‌دار خود،فضا را برای دیگران ناخوشایند کند.این رفتارها اگرچه کوچک به نظر می‌رسند،اما مثل خراش‌های ریز روی شیشه،آرام‌آرام روح اعتماد و مهربانی را در جامعه کدر می‌کنند.

نگارنده بر این باور است که پاسخ‌دادن به یک سلام ساده،شاید کمترین شکل ارتباط انسانی باشد؛اماهمین رفتارکوچک می‌تواند دلگرمی بسازد، لبخند بیاورد و فاصله‌های بی‌دلیل را کم کند. انسان وقتی بزرگ است که در هر جایگاهی از مدیرِ پشت میزشیشه‌ای گرفته تا فروشنده‌ای که میان شلوغیِ بازارایستاده برای لحظه‌ای،دیگری را ببیند و احترام بگذارد.

شاید وقت آن رسیده دوباره یادمان بیاید که ارزش انسان به مهربانی و تواضع است،نه به نگاه ازبالا به پایین. جامعه‌ای که درآن مردم به هم لبخند

می زنندسلام رابا آغوشی از احترام جواب می دهند وکرامت یکدیگررا پاس می‌دارند نه‌تنها زیباتر بلکه امن‌تر و انسانی‌تر خواهد بود.