پارک‌های شوشتر در آستانه تابستان؛ درختان خشک، چمن‌های زرد و مسئولانی در سکوت خبری

عبدالحمبد گل افشان : شوشتر، شهر هزار ساله آبشارها و آسیاب‌های تاریخی، جایی که بند میزان هنوز شکوه دوران صفوی را فریاد می‌زند و عمارت کلاه‌فرنگی و خانه مستوفی، روایتگر تمدنی عمیق در دل خوزستان هستند. این شهر که زمانی مقصد گردشگران داخلی و خارجی بود، امروز متأسفانه در نگهداری از ساده‌ترین مؤلفه‌های شهری یعنی «پارک و فضای سبز» درمانده است. جایی که انتظار داریم بوستان‌هایش چون نگینی در کنار این میراث کهن بدرخشند، افسوس که چشم هر رهگذری به جای طراوت، زردی چمن‌ها، خشکی درختان و بوی لجن از حوض‌های راکد می‌خورد.

روزهای گرم خوزستان از راه می‌رسد و حضور در پارک‌های شهری به یک نیاز اساسی برای خانواده‌ها تبدیل می‌شود. اما وضعیت اسفناک فضای سبز شوشتر، به ویژه پارک امامزاده عبداله به عنوان یکی از بوستان‌های اصلی و پررفت وآمد شهر، دیگر قابل چشم‌پوشی نیست. درختان خشکیده و هرس‌نشده، چمن‌هایی که زردی آن فریاد تشنگی سر می‌دهد، علف‌های هرز که منظره‌ای آشفته ساخته و حوضی پر از لجن که نه تنها طراوت ندارد، بلکه منبع تولید حشرات و آلودگی است.

این وضعیت تنها محدود به یک پارک نیست. در بسیاری از بوستان‌های شهر، خبری از آبخوری‌های مناسب برای کودکان و شهروندان نیست، سرویس‌های بهداشتی یا وجود ندارند یا در شرایطی به سر می‌برند که هیچ کس جرأت استفاده از آنها را ندارد. آبیاری درختان به صورت اصولی انجام نمی‌شود، هرس به موقع صورت نمی‌گیرد و عملاً «نگهداری از فضای سبز» به یک رویا تبدیل شده است.

سؤال اینجاست: آیا شهردار شوشتر و اعضای محترم شورای شهر که نظارت بر این حوزه بر عهده آنهاست، از این وضعیت نابسامان در شهری با این پیشینه تاریخی مطلع هستند؟ هرچند ممکن است برخی اعضای شورا با این وضعیت موافق نباشند، امادرعمل، نظارت مؤثری که منجر به تغییر شود دیده نمی‌شود و کم‌کاری در مجموعه مدیریت شهری به عنوان یک کل، قابل انکار نیست. وقتی گردشگری از راه می‌رسد تا از آبشارها و بند میزان دیدن کند، بعد از قدم زدن در پارکی این چنین، به درستی ما را مورد مواخذه قرار می‌دهد که این چه شیوه نگهداری از بیت‌المال و سرمایه‌های عمومی است؟

متأسفانه در شوشتر، رفتار برخی مدیران و گاه مسئولان روابط عمومی، به گونه‌ای است که کوچک‌ترین انتقاد منصفانه و واقعی را برنمی‌تابند. در حالی که انتقاد به‌جا و پذیرش اشتباه، رمز بهبود روند امور است. اما اصرار بر ارسال جوابیه‌های کلیشه‌ای و نپذیرفتن کاستی‌ها، چیزی جز تخریب اعتماد عمومی و دور شدن مسئولان از واقعیت‌های میدان را در پی ندارد.

بسیاری از مدیران فقط دوست دارند از انجام وظایف عادی و روزمره خود که جزو بدیهی‌ترین مسئولیت‌های سازمانی آنهاست، تعریف و تمجیدهای اغراق‌آمیز بشنوند. اما به محض آنکه انتقاد به‌جا و منصفانه‌ای مطرح می‌شود، سریعاً موضع دفاعی گرفته و منتقد را برنمی‌تابند. غافل از اینکه نقد سازنده، مثل یک آینه جلوی مدیران است و به رشد و بهبود کارشان کمک می‌کند.

 

به عنوان یک خبرنگار شهرستانی که از نزدیک رنج مردم را می‌بیند و دردها را روایت می‌کند، نه از سر دشمنی، که از روی دلسوزی برای زادگاهم این قلم را به تحریر درمی‌آورم. شوشتر لایق این بی‌توجهی‌ها نیست. مردم شوشتر از همه طوایف محترم وبزرگوار، فقط یک خواسته منصفانه دارند: نظارت، بازرسی و برخورد قاطع با کم‌کاری و ترک فعل‌هایی که هر روز از کیفیت زندگی شهری می‌کاهد.

 

از جناب استاندار خوزستان و معاونت محترم عمرانی استانداری تقاضا داریم که با اعزام بازرسانی به شهرستان شوشتر، از نزدیک وضعیت پارک‌ها، فضای سبز، سرویس‌های بهداشتی، آبخوری‌ها و عملکرد شهرداری و شورا را بررسی کنند. دیگر زمان جوابیه‌های کلیشه‌ای و دفاعیات تکراری گذشته است. مردم خسته‌اند، گردشگران چشم انتظارند، و تاریخ شوشتر اجازه نمی‌دهد این شهر با این میراث غنی، امروز در نگهداری از یک پارک ساده هم درمانده باشد.

امید که صدای این گزارش به گوش مسئولانی برسد که هنوز برای رضایت مردم و آبادانی ایران عزیز ارزش قائل قائل هستند