دیاثت سیاسی و سازش با دشمن

کارون نیوز _ حسین ظاهری عبده وند : ” دیاثت ”  در اصطلاح رایج در مورد کسی  اطلاق می شود که نسبت به ناموس خود بی تفاوت بوده و در مقابل رفتار و کردار هیز و هرزگان در این خصوص فاقد عکس العمل مناسب است  . این واژه با چنین مفهومی و توام با سازگاری محیطی در عرف سیاسی نیز سکنی گزیده و مصداق ناموس از نزدیکان نسبی و سببی به “وطن و داشته های مشترک جامعه ” تغییر یافته است. لذا از جمله تعهدات رهبران سیاسی در قبال تصاحب قدرت, صیانت از نوامیس اجتماع است. اهمیت این موضوع تا بدان حد است که به عنوان معیاری جهت تشخیص صدق و کذب ادعای مدعیان دفاع از وطن و ارزیابی عملکرد آنها مطرح می شود.

اکنون که دگربار اهریمنان به ایران هجوم آورده و در گام آغازین رهبر عزیزتر از جان ملت را به شهادت رسانده و آحاد ملت را به خاک و خون کشانیدند, احساسات ملت غیرتمند ایران به غایت جریحه دار شده و خون در رگهایشان به جوش آمده و آسایش و راحت و راحتی با غیور مردان این مرز و بوم وداع نموده است. در این مرحله از نبرد که نیروهای مسلح – ایدهم الله – جنگ با دشمن را مدیریت نموده و به پیروزی های خوبی نیز دست یافته اند, عموم مردم که مجال شرکت در نبرد برایشان فراهم نیست,دندان ها را بر هم فشرده و تا پاسی از شب در خیابان ها و میادین شهرخشم خود را فریاد میکنند.مع الوصف اگر راه نبرد زمینی با دشمن گشوده شود میلیون ها ایرانی با خشم و خروش در مصاف با دشمن حاضر شده و به چیزی کمتر از محو آن رضایت نخواهند داد. 

در چنین فضایی خرمگسان معرکه که همان دیوثان سیاسی و بی غیرتان نسبت مام میهن و بی تفاوتان نسبت به داشته ها و نوامیس دینی و وطنی اند, چندش آورترین روی خود را نشان داده و در میان فریاد های ملت, هر از چندی سخن از پایین کشیدن فتیله جنگ،صلح و مذاکره را مطرح می کنند!کوتاه آمدن از جنگی که دشمن آن را آغاز نموده و ضربات جبران ناپذیری را به ملت ایران وارد کرده است! اینها هیچ سنخیتی با مردم ایران ندارند. چرا که مردم ایران مومن اند و در وصف مومن فرموده شده”لایلدغ المومن من حجر مرتین” ( مومن از یک سوراخ دومرتبه گزیده نمی شود) اما اینها دوبار گزیده شده و دگر بار برای گزیده شدن آماده می شوند. همچنین در وصف مومن فرموده شده :” المومن کیس” ( مومن باهوش است) اما اینها سفیهان و ابلهان تمام عیاری هستند که علی رغم تصریح دشمن به دام بودن و غیرواقعی بودن مذاکره دگر بار سخن از آن می گویند.

آیا دشمن غدار,مکار و خونخواری که در فصول اول و آخر سال ۱۴۰۴ با تهاجمات ناجوانمردانه حرمت ملت و حاکمیت را شکست, شایسته ترحم و اعتماد است؟! همان دشمنی که در هر تهاجم اول آسمان بسته ایران بر متجاوزان را گشود و در تهاجم دوم پدر ملت را به شهادت رساند و در بین این دو جنگ نیز با نگهداشتن سایه جنگ و تهدید مانع جریان عادی امور و حرکت و جهش کشور گردید! آیا مجال دادن به چنین دشمنی و تکرار تجربه آتش بس در جنگ ۱۲ روزه, به معنای زیر ضربه مداوم نگهداشتن کشور و ملت نیست؟ 

اکنون که با گذشت یک هفته از شروع جنگ, پایگاه های آمریکا به عنوان محصول ۷۰ سال تلاش و صرف هزینه درمنطقه ویران شده، ناوهایش به دور دست ها متواری و سربازانش به سوراخ ها خزیده اند از سویی دیگر نفس اسراییل به شماره افتاده و استخوانهایش زیر ضربات جمهوری اسلامی در حال خرد شدن است و تاوان های اقتصادی, سیاسی و اجتماعی جنگ در حال چنگ بردن بر گریبان آمریکا و جبهه کینه توز غربی است,کدام منطق حکم می کند که مالک از پشت خیمه های معاویه بازگردانده شود؟!

در ورای همه دلایل غیرمنطقی بودن آتش بس, مردم غیرتمند ایران در این جنگ پدر از دست داده و فریادشان بر سر دشمنان عنود اینست که “پدر کشتی و تخم کین کاشتی” و هم قسم شده اند بر مضمحل نمودن لشکریان شیطان. به خیابان آمدن های ملت ایران پیام هایی دارد که هر شب و روز و در هر مجالی آنرا فریاد می زنند اما دیوثان سیاسی که قادر به شنیدن این پیام نیستند, بدانند اگر بر رویه غلط خود پافشاری کنند, ملت ایران گوش های گرانشان را خواهند گرفت و آنها را برای همیشه از عرصه سیاست حذف خواهند نمود.

“و ماالنصر الامن عندالله العزیز الحکیم”